Niełatwe są nasze rozstania...
Jak Ci dziękować, żeś mi dał tak wiele,
Iż jestem w życiu jak ów gość przygodny,
Co zaproszony został na wesele
Niespodziewanie i nie odszedł głodny.
Jesień ma złotą pogodą się głosi
O pełnym ciszy, łagodnym wieczorze,
I rozczulone serce moje wznosi
Okrzyk zachwytu: Dziękuję Ci Boże!
Duszą spokojną wstecz się nie oglądam
Za przeszłym życiem, które już nie wróci,
I w swej radości niczego nie żądam,
Tylko dziwuję się, że radość smuci.
Słowa wiersza Leopolda Staffa i wiele innych mądrych, ciepłych, serdecznych słów wdzięczności towarzyszyło odejściu na zasłużoną emeryturę Księdza Dziekana Mieczysława Bochenka.
Uroczyste pożegnanie miało miejsce w czerwcu w Szkole Podstawowej w Łubkach, gdzie dzieci, rodzice i nauczyciele podziękowali za wszystkie razem przeżyte lata. Były wiersze, słowa pełne wzruszeń, wspomnień i wspólne zdjęcia. Pan Dyrektor Leszek Samcik namalował obraz przedstawiający św. Judę Tadeusza, który został wręczony przez uczniów i będzie stanowił pamiątkę w nowym miejscu pobytu Księdza Proboszcza.
To niby takie proste: podejść, podać rękę, podziękować, pożegnać. Więc dlaczego tak trudno, dlaczego myśli plączą się jak porwane nici? Bo jak ubrać w słowa ponad trzy dekady ludzkiego życia? Jak pożegnać osobę, którą oglądało się każdego dnia, której życie było splecione z naszym? Nikomu nie było łatwo. Głos się łamał, łzy płynęły po twarzach, gdy dziękowaliśmy, gdy obiecywaliśmy, że będziemy pamiętać, że najbliższa wycieczka będzie właśnie do Chełma.
„Być dobrym to rzecz szlachetna, ale uczyć innych być dobrymi, to rzecz jeszcze szlachetniejsza.”
Żadne słowa, choćby najpiękniejsze, nie wyrażą naszej wdzięczności za ślady w naszych sercach, jakie pozostawił Ksiądz Bochenek przez 32 lata swojej posługi.
Nauczył nas przecież tak wiele: jak rozmawiać z każdym człowiekiem, jak odnosić się do siebie nawzajem z szacunkiem. Jego mądre słowa, pogodny uśmiech, wsparcie i zrozumienie, słowa pokrzepienia i otuchy w chwilach trudnych pozostaną w naszej pamięci i sercach.
Niech dobry Pan Bóg błogosławi Mu w dalszym życiu.
W imieniu wdzięcznej społeczności Szkoły Podstawowej w Łubkach.
E.Wącior
